بدرقه...

اتاق سابقش مثل بازار شام شده بود... این مدت که ماریا نبود گفتم خونه خودت تنها نمون. یک راست از شرکت می رفت باشگاه بعدم می آمد خونه...

درست مثل قبل از ازدواج هر روز کلی لباس عوض می کرد و من باید می شستم... خودش می گفت مامی ماشین می شوره دیگه...

یه چمدان و یک ساک بزرگ و کیف لپ تاپ و کوله ورزشی و ساک لباس فوتبال و ...

تازه اینجا یه کشو لباس یدک هم از قبل داشت ولی باز کلی لباس هر روزه باید شسته و جمع می شد...

این یه ماه آخر جدایی از ماریا خیلی سختی کشید تا تونست ویزای اقامت رو بگیره...

خودش می گه اونجا نمی خوام بمونم و زندگی کنم و فقط گهگاه که می خوام همراه ماریا برم به این ویزا نیاز داشتم تا هر دفه مصیبت گرفتن ویزا رو نداشته باشم...

پریشب با پدرش و دخترم رفتیم فرودگاه که بدرقه ش کنیم که به کانادا بره...

من آدم سختی هستم و خیلی در مواقع بحرانی و عاطفی خوب خودم رو کنترل می کنم... این بود که احساساتم رو کنترل کردم و تا لحظه آخر باهاش می گفتم و می خندیدم و اصلا گریه و اشکی در میان نبود...تو فرودگاه بخاطر مشکلات سرماخوردگی و سینوزیت خیلی سرحال نبود.. بهش توصیه کردم حتما داروهاش رو سر وقت بخوره. این دو سه روز آخر هم دائم آب پرتقال می گرفتم و سوپ درست کردم و هواش رو داشتم...

یه کم بهتر شده بود ولی بچه م هنوز خیلی سرحال نبود.

تو فرودگاه منتظر بودیم تا همسری از پارکینگ برگرده. سرم رو چرخوندم دیدم این خانم هنرپیشه( شبنم مقدم ) هم عازم سفر خارج از کشور بود ... حالا همسفر پسرم بود یا نه رو نمی دونم ولی از همون گیت می رفت... خیلی ساده بود. مانتو شلوار و شال مشکی پوشیده بود و بدون هیچ آرایشی... بازیش رو همیشه دوست داشتم. ولی انگار نه انگار می شناسمش... اصلا تابلو نگاهش نکردم... خب این بیچاره ها هم می خوان زندگی عادی داشته باشن دیگه.

به پسرم گفتم برو چمدان هات رو تحویل بده و بوردینگ کارت بگیر و دوباره بیا اینجا الان زوده از گیت رد بشی... همین کار رو هم کرد و تو این بین یه همسفر هم سن و سال که همون مسیر رو باید طی می کرد پیدا کرد...

پسری که می گفت اومده بود اینجا ازدواج کنه ولی قسمتش نشده و حالا دوباره داره برمی گرده کانادا...

لحظه خداحافظی تا می تونستم بغلش کردم و بوسیدمش و بوی تنش رو استشمام کردم...

از حالا دلتنگم براش... ولی از طرفی خوشحالم که ماریا رو از تنهایی درمیاره...